Ostatnio: nigdy

Darmowe galerie dla serwisów aukcyjnych

Wraz z Christine Lagarde korporacje z USA wchodzą do rządu Francji

With Christine Lagarde, US Corporations Enter the French Government

Nieznana Francuzom prawniczka Christine Lagarde została ministrem handlu zagranicznego w rządzie Dominika de Villepin. Zaledwie kilka lat wcześniej broniła interesów międzynarodowych korporacji z USA działając na szkodę firm francuskich. Jest pozycja polityczna jest doskonałym odzwierciedleniem funkcji jaką pełni w CSIS, stink tanku amerykańskiego lobby naftowego.

en 390 21 d2e9c

Christine Lagarde, University of Saint Gallen, Switzerland, May 20, 2005.

Skład nowego rządu Francji ogłoszony 2 Czerwca 2005 jest niezwykły ze względu na swoją niespójność. Premier Dominik de Villepin jest Gaullistą, który zdobył uznanie na świecie swoim przemówieniem na forum ONZ przeciw wojnie w Iraku ale towarzyszy mu minister stanu Nicolas Sarkozy, oddany poplecznik USA i Izraela.

Ministerstwo finansów jest strategicznym elementem amerykańskiej infiltracji i stało się bastionem opcji Atlantyckiej. Ministrem gospodarki został Thierry Breton, członek wpływowego liberalnego stink-tanku z USA Aspen Institute oraz jego francuskiego oddziału. Trzej inni ministrowie wspierają Bretona. Aby zachować wewnętrzną równowagę wobec prezydenckiej większości François Loos został odpowiedzialnym za przemysł, Jean-François Copé kieruje budżetem oraz reformą państwa. Jest młodym liderem wyszkolonym w amerykańskich metodach komunikacji pod nadzorem Johna Negroponte, obecnego szefa grupy kilku agencji wywiadowczych. W końcu Christine Lagarde jest ministrem handlu zagranicznego.

Polityka jest obca pani Lagarde. Jest doskonałym prawnikiem, specjalizuje się w prawie społecznym, zaczęła pracę w kancelarii prawniczej Baker & McKenzie w Chicago w 1981, zrobiła karierę w USA. Nie zrezygnowała z życia prywatnego, według specjalistów od jej wizerunku, zajmowała coraz wyższe stanowiska w najważniejszej na świecie kancelarii zajmującej się ekonomią (4400 współpracowników w 35 krajach) aż została mianowana członkiem komitetu wykonawczego, a następnie jesienią 2004, dostała promocję na prezydenta komitetu strategicznego. W tzw. międzyczasie w Kwietniu 2005 dołączyła do jednego z najważniejszych na świecie towarzystw finansowych, Komitetu Czujności (Vigilance Committee) holenderskiej korporacji międzynarodowej ING.

Christine Lagarde jest na 5. miejscu na liście europejskich businesswomen czasopisma Wall Street Journal oraz na 76. liście Forebes najpotężniejszych kobiet na świecie.

Francuskie media oszołomione tak wyjątkową karierą odstąpiły od wnikania w życiorys nowej minister.

W jej oficjalnej biografii brakuje wzmianki o członkostwie w Centrum Międzynarodowych Studiów Strategicznych (Center for Strategic & International Studies CSIS). Przewodniczyła razem ze Zbigniewem Brzezińskim komisji tego centrum po nazwą Action USA/UE/Poland, w szczególności odpowiadała w latach 1995-2002 za prace amerykańsko-polskiej grupy roboczej d/s przemysłu zbrojeniowego oraz za kwestie liberalizacji polskiej wymiany. Jednak na tych stanowiskach reprezentowała interesy USA szkodząc francuskiemu handlowi zagranicznemu, któremu to sektorowi teraz przewodniczy w rządzie Francji. Jako prawnik Baker & McKenzie Christine Lagarde pracowała na rzecz interesów Boeinga i Lockheed-Martin a na szkodę Airbusa i Dassault.

W 2003 p. Lagarde została w CSIS członkiem komisji d/s Rozszerzenia Wspólnoty Euroatlantyckiej (Commission for the Expansion of the Euro-Atlantic Community), tak samo jak jej przyjaciel Brzeziński oraz rozmaite osobistości jak Renato Ruggiero były dyrektor Światowej Organizacji Handlu (WTO) czy Stuart Eizenstat, była ambasador specjalna d/s restytucji środków religijnych w Europie Centralnej. Komisja zajmowała sie potencjalnymi inwestycjami w Polsce, na Łotwie,w Rumunii, Czechach i na Węgrzech.

Człowiekiem, który odgrywał kluczową rolę w każdej z tych komisji jest Bruce P. Jackson, założyciel amerykańskiego Komitetu na rzecz Rozszerzenia NATO (US Committee to Expand NATO), reprezentujący interesy korporacji Lockheed-Martin, której był wiceprezesem. Dzięki kontaktom nawiązanym w komisjach, którym przewodniczyła Lagarde Jackson podpisał kontrakt stulecia: sprzedaż w Kwietniu 2003 do Polski 48 myśliwców F-16 za 3,5 miliarda dolarów.

Transakcja wywoła oburzenie w Europie ponieważ polski rząd płacił z funduszy UE przeznaczonych na utrzymanie sektora rolniczego. Umowa nie miała nic wspólnego z rzeczywistymi potrzebami Polski. Przeciwnie, po wejściu do UE logiczną rzeczą byłoby zakupienie przez Polskę samolotów Mirage 2000-5 MK2 od Dassault czy Jaas-39 od Saaba.

Jednak kontrakt był mocno związany z włączeniem Polski w kolonizację Iraku u boku USA, Wielkiej Brytanii i Australii. Co więcej Jackson był główną osobą udzielającą finansowego wsparcia Komitetowi Wyzwolenia Iraku (Committee for the Liberation of Iraq).

Po zakończeniu tej transakcji Komisja Euro-Atlantycka z Christine Lagarde była odpowiedzialna za "pomaganie polskim firmom w polepszeniu zdolności marketingowych jako podwykonawca lub dostawca dla kontraktów zdobytych przez głównych wykonawców (szczególnie USA) w Iraku, Afganistanie, oraz jako część programu unowocześniania obronności Polski".

Jedynie zakładając, że Christine Lagarde zerwała ze swoją poprzednią działalnością oraz, że nie zamierza do niej powrócić, jest możliwe przyznanie, że nie jesteśmy świadkami konfliktu interesów. Jednak po analizie stanowisk politycznych bronionych przez grupy, którym przewodniczyła nie sposób ignorować faktu, że są one całkowicie wbrew stanowisku Francji bronionemu przez Dominika de Villepin na forum ONZ.

Na zakończenie musimy wspomnieć, że wypowiedź pani minister dwa dni po mianowaniu zdaje się zaszokowała francuskie związki zawodowe. Christine Lagarde obiecała przeprowadzić reformy praw pracowniczych ponieważ jej zdaniem "często stanowią one przeszkodę dla zatrudniania i dla wielu decyzji biznesowych". Aby jednak zrozumieć jej punkt widzenia, należy analizować jej wypowiedź nie w porównaniu z wystąpieniem MEDEF ale w powiązaniu ze stanowiskami, których do tej pory broniła. Christine Lagarde włożyła dużo wysiłku by narzucić anglo-saksoński model praw pracowniczych w Centralnej i Wschodniej Europie. Jej celem jest promocja interesów firm z USA, a nie tych ze Starej Europy.

bush34 146 small

Ekonomia NATO jako rozwiązanie kryzysu USA

Grecja: Christine Lagarde znowu pracuje dla przemysłu zbrojeniowego USA

Obama, wojna finansowa i eliminacja DSK

Wykop

Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Copyright – 1999-2017 INTERIA.PL , wszystkie prawa zastrzeżone.