Cześć, jestem Sławek i chciałbym Wam opowiedzieć historię mojego życia, historię tego, co Bóg dokonał w moim życiu. Pochodzę z niewielkiej miejscowości na północy Polski. Mam 4 rodzeństwa i odkąd pamiętam tata dużo pracował, czy to w pracy, czy w domu. Mama natomiast zajmowała się nami i domem, naprawdę starała się, żebyśmy na kogoś wyrośli, żebyśmy byli wykształceni. W szkole nie cieszyłem się zbytnią sympatią często zdarzało się, że dostałem lanie od kolegi, bo byłem słabszy, sporo też płakałem. To że dobrze się uczyłem też nie przysparzało mi kolegów. Starałem się pokazać, że coś jestem wart, że coś znaczę, dlatego tez robiłem różne głupie rzeczy. Rodzice od młodości bardzo mnie pilnowali, dlatego też nie miałem kontaktu z alkoholem, papierosami, ale przez to czułem się gorszy od rówieśników. Kiedy byłem jeszcze mały, pragnąłem pójść do pierwszej komunii, tak bardzo pragnąłem Jezusa swoim dziecięcym sercem, bardzo chciałem Mu służyć, dlatego zostałem ministrantem. Było we mnie naprawdę wiele takiej dziecięcej wiary, miłości i zaufania. Ale z biegiem lat zgubiłem to gdzieś. Chodziłem często do kościoła, na nabożeństwa, czytałem Pismo Święte w kościele- ale było to całkowicie puste., było przyzwyczajeniem. Tak naprawdę nie miałem żadnej relacji z Bogiem, choć wydawało mi się, że jestem dobrym człowiekiem, wokół przecież jest tyle zła, a ja tak naprawdę nic nikomu nie robię, wydawało mi się, że niebo mi się należy. Myślałem, że widzę Boga, ale tak naprawdę On był za szybą, a nawet pancerną, nie mogłem Go dotknąć, poznać takim, jakim jest. Bóg zawsze był w moim życiu gdzieś w kącie. Pamiętam sytuację z mojego bierzmowania, kiedy biskup powiedział, że widzi w kościele wiele przyszłych księży i sióstr zakonnych, część ludzi odwróciła wzrok na mnie. Jakim ja się obłudnikiem wtedy poczułem, opisać nie jestem w stanie. Oni myśleli, że znam Chrystusa.Kilka lat wcześniej rodzice kupili taki stary poniemiecki dom do remontu na wsi. Kiedy szedłem do liceum, udało się nam wyremontować dół domu, przeprowadziliśmy się na wieś. Wylądowałem w olsztyńskiej jedynce. Nagle znalazłem się w ogromnym mieście, był to dla mnie niczym skok na głęboką wodę. Czułem, że dostaję zupełnie czystą kartkę, którą mogę zapełnić, jak tylko chcę. Miałem zupełnie nowe możliwość, dla mnie to był zupełnie inny świat. Zupełnie nowi ludzie, zupełnie nowe otoczenie, wszystko nowe. Aby ułatwić mi i siostrze naukę rodzice kupili, rodzice sprzedali mieszkanie w mieściei, by kupić w Olsztynie.W gruncie rzeczy nie miałem już kontroli rodziców nad sobą, zacząłem zapełniać swoje życie nowymi rzeczami. Okłamywałem rodziców, że zostaję w piątkowe wieczory na treningi, a w tym czasie organizowałem imprezy, pokera. W moim życiu zacząłem pojawiać się alkohol, papierosy, marihuana, starałem się być odmienny od tego szarego Sławka. Czułem jednak pustkę w sercu, często chodziłem do kościoła przed szkołą i wołałem w sercu do Boga, tak naprawdę nie wiedziałem, co się dzieje ze mną i moim życiem, prosiłem Go o odpowiedź, ale nie słyszałem jej. W połowie swojego pierwszego roku w Olsztynie zakochałem się w jednej dziewczynie ze szkoły, lecz wiedziałem, że nie mam u niej szans. Nienawidziłem siebie, tego, że jestem nieśmiały, tego, że nie potrafię rozmawiać z kobietami. Byłem strasznie zdeterminowany do tego, żeby się zmienić. Natrafiłem w internecie na niejakiego Undera, jakież było moje zaskoczenie, kiedy znajomy zapoznał mnie z "twórczością" śmietanki światowego podrywu. Wciągnąłem "Grę" nosem, pochłaniałem prace DavidaX, Sharka, BadBoy'a niczym kanapki na kolację. Zacząłem wsiąkać ich filozofią życia, chodziłem po szkole do centrum handlowego, robiłem różne zadania, misje, uczyłem się chwytów, technik, tekstów na pamięć. Czułem jednak nadal pustkę. Był koniec marca i koleżanka z klasy zaprosiła tego samego znajomego na Kurs Alfa. Karolina była nawróconą chrześcijanką, a Kurs Alfa to taki kurs o podstawach chrześcijaństwa , czyta się Biblię, rozmawia o Bogu.No i znajomy po dłuższej namowie wyciągnął mnie, bym z nim tam poszedł.Wypiliśmy piwo i udaliśmy się na pierwsze spotkanie, dyskusja była naprawdę ciekawa, postanowiłem chodzić dalej. Zacząłem czytać Biblię i nauka Chrystusa powoli zaczęła do mnie docierać. Zburzyło to moje myślenie o zbawieniu. Dotarło do mnie to, że wcale nie jestem dobrym człowiekiem, swoimi czynami nie jestem lepszy od seryjnego mordercy. Zgodnie z Biblią zgrzeszyłem i muszę za to ponieść karę- śmierć. Ze względu na swoje czyny nie zasługuję na nic więcej, choć wcześniej sądziłem, że należy mi się niebo. Natomiast Bóg tak bardzo nas umiłował, że zesłał nam Swojego Jedynego Syna, który swoim życiem złożył ofiarę za nas. Jedynym naszym ratunkiem jest Jezus Chrystus. Zrozumiałem, że tylko przez otrzymanie nowego życia mogę poznać Boga i dostąpić zbawienia. W tym samym czasie jednak nadal uczyłem się podrywu, robiłem swoje zadania. Był 28 kwietnia 2010r. wybrałem się, jak każdej środy, z Biblią pod pachą na alfę. Nie przypuszczałem wtedy jeszcze, że ten będzie najważniejszym dniem w moim życiu. Mieliśmy wykład o modlitwie, a ja siedziałem w kącie płacząc, wtedy zrozumiałem, że pragnę Boga, czułem w sobie pustkę, czułem, że Go potrzebuję. Kiedy znajomy odwoził mnie do domu, opowiedziałem mu, co się dzieje w moim życiu, że czuję, że ciągnę 2 sroki za ogon, które lecą w 2 zupełnie różne strony. Usłyszałem słowa, że kiedyś przyjdzie taki czas w moim życiu, w którym będę musiał zdecydować, gdzie chcę iść. Nie spodziewałem się, że ten moment przyjdzie tak szybko. Zbliżając się do klatki, wyciągnąłem i próbowałem otworzyć drzwi, szarpałem i nic, dzwoniłem przez domofon, ale siostra jakimś dziwnym trafem nie otwierała..Wtedy podeszła do mnie pani, która wyprowadzała psa, powiedziała, że trzeba je otworzyć tak po złodziejsku, udało jej się to. Spytała się, czy wchodzę, a ja stałem jak wryty, zacząłem rozumieć, że Bóg chce coś do mnie powiedzieć, że to właśnie jest ten moment, w którym muszę podjąć najważniejszą decyzję w moim życiu, mogę go odwlec, ale kiedyś ta decyzja do mnie wróci. Zrozumiałem, że Bóg chce, żebym był Jego dzieckiem, popłakałem się zacząłem chodzić między blokami. Błagałem Go o przebaczenie, prosiłem o pomoc, o nowe życie.Poczułem ogromną ulgę, spokój i bezpieczeństwo w sercu. Dotarło do mnie to, że Bóg ofiarował mi zupełnie nowe życie w Chrystusie, tylko dzięki Jego łasce i miłości. Zacząłem Go uwielbiać, śpiewać Mu, choć śpiewać nie potrafię. Od tamtego momentu wzrastam w Bogu, zbliżam się coraz bardziej do Niego. Od nawrócenia upadałem i upadam wiele razy, ale tyle samo razy Bóg podnosi mnie i umacnia. On diametralnie zmienił moje życie, wywrócił je do góry nogami. Zaakceptowałem siebie takim, jakim On mnie stworzył. Wcześniej nienawidziłem swojej nieśmiałości, stania samemu na szkolnym korytarzu, teraz kocham siadać w kącie i być z Nim sam na sam, uwielbiać Go i chwalić za to, czego dokonał. Moja droga nie jest prosta, jest wąska i kręta, moje życie stało się trudniejsze , lecz nie chodzi o to, żeby było łatwiej, ale prawdziwiej. Chwała Panu!

Sławek, użytkownik slawekm93

Jeśli ktoś chciałby ze mną pogadać, to moje gg to 6723884, a mail to slawekm93@o2.pl