Darmowe galerie dla serwisów aukcyjnych

Ostatnio: nigdy

Darmowe galerie dla serwisów aukcyjnych

Długa ręka SB

18.10.2006 16:17

Od 22 lat w dziwnych okolicznościach giną ludzie, którzy próbują dociec prawdy o

zamordowaniu księdza Jerzego Popiełuszki. Kto i dlaczego sabotuje śledztwo w

sprawie "zbrodni stulecia"?

"Przestań gadać, albo skończysz w Wiśle jak twój brat" – te słowa wielokrotnie słyszał w

słuchawce telefonu Józef Popiełuszko – brat księdza Jerzego. To właśnie on swoimi

zeznaniami pomagał śledczym IPN-u w wyjaśnieniu prawdy o zbrodni na kapelanie

"Solidarności". Szantażyści domagali się od niego i jego najbliższych, aby nie rozmawiali

z prokuratorami, niczego nie pamiętali i nie mówili na temat księdza. Kilkakrotnie grozili

im śmiercią.

Fot. Leszek Szymowski

Józef Popiełuszko był nieustraszony w dążeniu do ustalenia prawdy o śmierci brata. Za

swoją wytrwałość zapłacił wielką tragedią. W 1996 r. w białostockim szpitalu zmarła jego

żona – Jadwiga Popiełuszko. W akcie zgonu, jako przyczynę śmierci wpisano lakoniczną

formułę: "Zatrucie alkoholem metylowym" . To zdumiewająca przyczyna, bowiem pani

Popiełuszko znana była jako osoba niepijąca. Zadziwia również zawartość alkoholu w jej

krwi, przekraczająca o wiele dawkę śmiertelną. Mimo próśb rodziny, nie udało się

wykonać sekcji zwłok, która wskazałaby prawdziwą przyczynę zgonu. Na jej rękach

zauważyłem malutkie ślady po igłach, w okolicach żył. Wskazywały one, że ktoś

wstrzyknął tej pani do żył truciznę w formie stężonego alkoholu – opowiada "Polskiemu

Radiu" pragnący zachować anonimowość lekarz z białostockiego szpitala, który jako

jeden z pierwszych oglądał ciało zmarłej. – Potem przełożony naciskał mnie, abym

nikomu o tym nie wspominał i jak najszybciej zapomniał o sprawie.

1Zastraszanie Józefa Popiełuszki i tajemnicza śmierć jego małżonki to zaledwie jeden z

wielu tragicznych epizodów brutalnej gry służb specjalnych PRL-u. Jej celem od

początku jest zamknięcie ust wszystkim osobom, które mogłyby podważyć oficjalną

wersję zbrodni na księdzu Jerzym Popiełuszce. Gra zaczęła się w kilka dni po

męczeńskiej śmierci „kapelana Solidarności” i nieprzerwanie trwa do dziś. "Polskie

Radio" odtworzyło kulisy jednej z największych mistyfikacji ostatnich lat.

Sekrety płetwonurka

Oficjalna wersja śledztwa dotycząca odnalezienia zmasakrowanych zwłok księdza jest

kłamstwem. To Krzysztof Mańko - płetwonurek z Wrocławia – już 26 października 1984

roku, w godzinach popołudniowych, jako pierwszy odnalazł w Wiśle i wyłowił ciało

księdza Popiełuszki. To, co działo się kilka godzin później, wiadomo dzięki zeznaniom

osób obecnych w tym dniu na tamie. Zwłoki zostały ponownie wyłowione przez

płetwonurków, a następnie zaczepione do pontonu i holowane w ten sposób do brzegu.

Tam, gdzie znajdowała się chwilowa baza płetwonurków i ekipy poszukiwawczej,

podjechał samochód marki "Nysa" i do niego zostały załadowane zwłoki – czytamy w

protokole przesłuchania Andrzeja Czerwińskiego – włocławskiego płetwonurka. Dzięki

m.in. tym zeznaniom, prokuratorzy IPN ustalili, że człowiekiem, który pierwszy wydobył

zwłoki księdza był Krzysztof Mańko.

Krewni płetwonurka, do których dotarliśmy, opowiadają, że po tym wydarzeniu Mańko

czegoś panicznie się bał. Nie chciał z nikim rozmawiać, zamknął się w sobie, a w końcu

wyszedł z domu i więcej nie wrócił. Otrzymał paszport i 1 listopada 1984 roku wyjechał z

Polski. Dziś mieszka i pracuje w Grecji. Po 2000 roku udało mu się skutecznie uniknąć

spotkania ze śledczymi Instytutu Pamięci Narodowej. Ten człowiek posiada wiedzę,

która może się okazać kluczowa do odtworzenia przebiegu zbrodni – mówią prokuratorzy

którzy prowadzili śledztwo w sprawie zamordowania kapłana. – Tylko ten płetwonurek

mógłby pomóc w ustaleniu co działo się z ciałem księdza przed jego ostatecznym

wydobyciem z Wisły w dniu 30 października. Sam Mańko do dziś milczy i nie chce

wracać do Polski.

Dzięki zeznaniom pracowników włocławskiej tamy, śledczy IPN-u odkryli, że po 26

października przeprowadzona została pierwsza sekcja zwłok kapłana. Tymczasem z

zeznań włocławskich prokuratorów, którzy w 1984 r. prowadzili sprawę, wynika, że

sekcję tą wykonał anatomopatolog ze Szpitala Wojewódzkiego w Bydgoszczy. Żadna

przesłuchiwana osoba nie była jednak w stanie przypomnieć sobie jego nazwiska. W

szpitalnym archiwum nie zachował się protokół tej sekcji (choć prawo nakazuje trzymać

takie dokumenty przez 20 lat)

Równie tajemnicze są okoliczności śmierci Tadeusza Kowalskiego*. Kowalski – rybak z

włocławskiej spółdzielni "Certa" – miał zwyczaj wieczorami kłusować po Wiśle.

Towarzyszyli mu w tym kolega i szwagier. 25 października 1984 r., ok. godz. 22.00,

Kowalski i jego dwaj towarzysze widzieli jak tajemniczy mężczyźni wrzucają do zalewu

2ciało księdza Popiełuszki. Byli tak blisko, że zwłoki kapłana omal nie wpadły do ich łódki.

Trzej mężczyźni obiecali sobie milczenie. Bali się o swoje życie. To, co widzieli,

powtórzyli dopiero prokuratorom IPN.

Kilka tygodni po złożeniu zeznań, Kowalski trafił do szpitala, gdzie po kilku dniach umarł.

W akcie zgonu, jako przyczynę wpisano "zatrucie alkoholem metylowym". To

zdumiewające, bo tak samo określono powód śmierci Jadwigi Popiełuszkowej. Biorąc

pod uwagę datę śmierci, rodzaj choroby i okres pobytu w szpitalu, należałoby przyjąć, że

Kowalski zatruł się alkoholem podczas hospitalizacji. Znajomi pamiętają go jako

człowieka cieszącego się udanym życiem rodzinnym, szczęśliwego, zdrowego. Czy to

możliwe, aby szczęśliwy mężczyzna po 50tce popełnił samobójstwo, upijając się

zatrutym alkoholem? Wyjaśnienie tej sprawy może być bardzo trudne, bo sekcji zwłok

Kowalskiego nie przeprowadzono, choć jego rodzina starała się o to.

Cień KGB

Cień szansy na wyjaśnienie prawdy o zbrodni miał Andrzej Grabiński – w okresie PRL-u

znany obrońca opozycjonistów, podczas "procesu toruńskiego" oskarżyciel posiłkowy

reprezentujący rodzinę Popiełuszków. Grabiński – świetnie wykształcony prawnik – od

początku dostrzegał rażące błędy w postępowaniu sądowym, które nie doprowadziło do

wyjaśnienia prawdy. Mecenas – niezadowolony z tego, że sąd nie wykrył prawdziwych

inicjatorów zbrodni – zapowiedział apelację. Gdyby do tego doszło, sąd wyższej instancji

musiałby ponownie przeprowadzić cały proces. To zaś mogło zniweczyć cały plan

wielkiej mistyfikacji.

Kilka dni przed upływem terminu złożenia apelacji, w domu na Saskiej Kępie należącym

do rodziny Grabińskich wybuchła bomba, w wyniku czego zginęła 25-letnia Małgorzata

Grabińska. W trakcie śledztwa okazało się, że właściciel domu nie był słynnym

mecenasem, a zbieżność ich nazwisk była przypadkowa. Do dziś nie ustalono czy była

to próba zastraszenia czy zamordowania adwokata. Szanse na wyjaśnienie tej sprawy

są znikome, bo po 1989 r. zaginęły materiały z tego śledztwa.

30 listopada 1984 roku w Białobrzegach – niewielkiej miejscowości przy trasie Kraków -

Warszawa wydarzył się tajemniczy wypadek drogowy. Ok. godz. 20. w jadącego od

strony Krakowa fiata uderzył rozpędzony Jelcz. Na miejscu zginęli dwaj pasażerowie

fiata i ich kierowca.

Milicjanci ograniczyli się tylko do tego, by wpisać w protokole, że podróżujący fiatem nie

mieli żadnych szans, a kierowca ciężarówki uciekł z miejsca wypadku. Nie wszczęto

żadnego dochodzenia, by wyjaśnić okoliczności wypadku, nie podjęto również

jakiejkolwiek próby odnalezienia ciężarówki, ani zidentyfikowania jej kierowcy. Nie

przesłuchano żadnych świadków zderzenia, choć tragiczne zderzenie dobrze widziało

kilku okolicznych mieszkańców.

3"O tym wypadku dowiedziałem się dzień wcześniej, wieczorem, jeszcze zanim się

wydarzył" – opowiada Stefan Bratkowski – pisarz i dawny działacz opozycji. "Byłem tylko

ciekaw jaką przyczynę wymyślą. Kiedy prasa podała, że był to wypadek samochodowy,

nie miałem żadnych wątpliwości, że było to sfingowane morderstwo". O mającym

wydarzyć się wypadku, Bratkowskiego poinformował jego przyjaciel – nieżyjący już

warszawski prawnik Bogumił Studziński. Szef ochrony gen. Jaruzelskiego – płk Artur

Gotówko mówił w 1991 r.: "Tam, w Białobrzegach, ofiarom nie dano żadnych szans.

Wiem jak to się robi." Prokuratorzy IPN, którzy podjęli ten wątek, szybko odkryli, że

ciężarówka staranowała fiata dokładnie według metod uczonych na specjalnych kursach

NKWD, a potem KGB i GRU.

W wypadku w Białobrzegach zginęli dwaj oficerowie MSW – płk Stanisław Trafalski i

major Wiesław Piątek. Wracali z południa Polski, gdzie przez kilka poprzednich tygodni

badali wcześniejszą działalność i powiązania Grzegorza Piotrowskiego, Leszka Pękali i

Waldemara Chmielewskiego. Ze wszystkich czynności sporządzali szczegółowe raporty i

notatki, które wieźli w bagażniku fiata. Dokumentacji tej nigdy nie odnaleziono. Nie ma o

nich również żadnej wzmianki w protokołach powypadkowych. Zachowały się natomiast

niektóre ich notatki sporządzane podczas pracy w Krakowie i Tarnowie i pozostawione w

tamtejszych aktach operacyjnych. Przez przypadek nie zostały zniszczone w latach

1989-1990, dzięki czemu potem przejął je IPN. Notatki te dotyczą działalności Grzegorza

Piotrowskiego wymierzonej w Kościół i księży. Pozwalają poznać istotne szczegóły z

życia głównego mordercy kapelana "Solidarności".

Wakacje z agentem

Kim naprawdę był Grzegorz Piotrowski? Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba cofnąć

się do pamiętnego lata 1982 r., kiedy kapitan SB wyjechał na wakacje do Bułgarii. Jak

wynika z zachowanych w IPN notatek (sporządzonych przez Trafalskiego i Piątka na

podstawie relacji świadków i SB-ków znających Piotrowskiego), na granicy rumuńsko –

bułgarskiej spotkał się na krótko z oficerem KGB, który przedstawił się pseudonimem

Stanisław i nawiązał z nim współpracę. W trakcie "procesu toruńskiego" opowiadał o tym

Adam Pietruszka, lecz sąd nie uwierzył w jego zeznania.

W IPN zachował się dokument "Wyjazdy i przyjazdy za lata 1971 – 1989 pracowników IV

Departamentu". Wynika z nich, że urzędnicy IV Departamentu MSW regularnie

wyjeżdżali na spotkania z przedstawicielami V Zarządu Głównego KGB (zarząd ten

odpowiedzialny był za zwalczanie dywersji i walkę ideologiczną). Spotkania te odbywały

się w Moskwie i Czechosłowacji. Udział w nich brał m.in. Piotrowski. Potwierdzają to

szczegółowe raporty z przebiegu tych spotkań. Co istotne – nie zachowały się żadne

notatki Piotrowskiego z innych jego spotkań z KGB – nawet z feralnego spotkania w

1982 r. Jeśli ustalenia Trafalskiego i Piątka są prawdziwe – oznacza to, że Piotrowski

kontaktował się z KGB bez wiedzy swoich zwierzchników, co z kolei znaczy, że rosyjskie

służby specjalne miały swojego tajnego agenta w najbliższym otoczeniu gen. Kiszczaka.

4W tej sytuacji Kiszczak, który zdecydował, że zabójcy księdza trafią na długie lata do

więzienia, wyznaczając do realizacji zbrodni Piotrowskiego, eliminował w swoim

otoczeniu wtyczkę obcego wywiadu.

Haki na Kiszczaka

Jak wynika z archiwalnych dokumentów MSW zgromadzonych podczas śledztwa

lubelskiego IPN, jeszcze w 1984 r. podjęte zostały 3 operacje "Teresa", "Trawa" i

"Robot". Ich celem była inwigilacja skazanych i ich rodzin oraz uniemożliwienie im

ujawnienia nawet rąbka prawdy o zbrodni. Osobą nadzorującą tą zakrojoną na szeroką

skalę inwigilację był Stanisław Ciosek – wówczas minister ds. związków zawodowych, po

transformacji ambasador RP w Moskwie, do listopada 2005 r. główny doradca ds.

zagranicznych Aleksandra Kwaśniewskiego. W IPN zachowały się raporty Cioska dla

najważniejszych przywódców PRL-u, w których minister szczegółowo informuje o

zachowaniu skazanych w celach.

Z ustaleń śledztwa IPN-u wynika, że Chmielewskiego, Pękalę i Piotrowskiego odwiedzał

w więzieniach zastępca Kiszczaka – gen. Zbigniew Pudysz. To właśnie on na przemian

groził i obiecywał esbekom, że resort o nich nie zapomni, a za odegranie do końca

trudnej roli w zbrodni, każdy z nich otrzyma nagrodę. Tak się też stało. Trzej esbecy

zostali objęci wszystkimi amnestiami dla więźniów politycznych pod koniec lat 80. Dzięki

temu każdy z nich odsiedział mniej niż jedną trzecią kary (Chmielewski 4 lata z 14,

Pękala 4,5 roku z 15 lat). Dodatkowo wszyscy bardzo często wychodzili na przepustki.

Natomiast okres pobytu w więzieniu, wszystkim czterem esbekom skazanym w Toruniu

zaliczono do stażu pracy, dzięki czemu dziś mogą za ten okres pobierać resortowe

emerytury. To zdumiewająca koincydencja, bowiem nigdy wcześniej, ani później nie

zdarzyło się, aby komukolwiek pobyt w więzieniu zaliczono do stażu pracy. Decyzję o

tym aprobował osobiście w 1990 r. gen. Czesław Kiszczak. Wszystkie te szokujące

informacje odkryli prokuratorzy IPN.

Spośród wszystkich skazanych, największa nagroda miała przypaść Grzegorzowi

Piotrowskiemu. Zachowanie Piotrowskiego wskazuje, że początkowo także on wierzył w

resortowe obietnice. Złudzenia stracił dopiero w 1989 r. po kolejnej rozmowie z

Pudyszem, kiedy zorientował się, że jego wiedza staje się niebezpieczna dla niego

samego. Podczas kolejnej przepustki napisał gruby na kilkadziesiąt stron raport z działań

SB przeciwko księdzu Popiełuszce. Za pośrednictwem żony – Janiny Pietrzak - kilka

kopii tego raportu zdeponował u najbliższych znajomych. "Najprawdopodobniej

wyjaśnienie kpt. G. Piotrowskiego zawierało rzeczywistą wersję zdarzeń związanych z

osobą księdza Jerzego" – czytamy w notatce IPN z lutego 2004 r. Jak ustalili śledczy

IPN-u, za pośrednictwem Pudysza, Piotrowski miał w 1989 r. przekazać Kiszczakowi

wiadomość, że jeśli zginie – raport ujrzy światło dzienne. Jedna z kopii tego raportu

dotarła również do mieszkania Pietruszków. To znikło – powiedziała Róża Pietruszka do

5syna. Dialog ten zarejestrowały urządzenia podsłuchowe założone w ich mieszkaniu w

ramach operacji "Teresa". Taśmy z nagraniami przejęli prokuratorzy IPN.

Zadusić śledztwo

W czerwcu 1990 roku śledztwo w sprawie "zbrodni stulecia" podjął lubelski prokurator

Andrzej Witkowski – wówczas i dziś jeden z najlepszych w kraju prokuratorów od spraw

zabójstw. W rok później, po żmudnym śledztwie, zamierzał postawić zarzuty gen.

Czesławowi Kiszczakowi. Nie zdążył gdyż sprawę odebrał mu minister sprawiedliwości

Wiesław Chrzanowski. Chrzanowski – w latach 70. tajny współpracownik SB o

pseudonimie "Zuwak", w roku 1986 przewerbowany przez Departament I MSW (wywiad

zagraniczny) – do dziś nie chce się wypowiadać na temat tej decyzji i osób, które go do

niej skłoniły. Prokuratorzy IPN ustalili, że na ministra naciskał w tej sprawie Mieczysław

Wachowski – sekretarz stanu w kancelarii Lecha Wałęsy oraz generałowie Kiszczak i

Jaruzelski. Próbowaliśmy porozmawiać o tym z Mieczysławem Wachowskim, jednak nie

wyraził zgody na spotkanie.

W wyjaśnieniu prawdy nie pomogła również powołana w 1990 r. sejmowa komisja do

spraw zbadania zbrodni MSW. Komisji przewodniczył Jan Maria Rokita – dziś jeden z

liderów Platformy Obywatelskiej. To właśnie do niego zgłosiła się Róża Pietruszka z

dokumentami na temat sprawy księdza Jerzego. Rokita w sposób wulgarny zbył żonę

pułkownika, a dokumentów nie przyjął.

W 2002 r. Andrzej Witkowski ponownie podjął śledztwo już jako prokurator IPN. Dwa lata

później zamierzał oskarżyć gen. Kiszczaka i Waldemara Chrostowskiego. Przeszkodził

mu w tym szef pionu śledczego IPN – prof. Witold Kulesza. W październiku 2004 r. kilka

dni przed 21 rocznicą "zbrodni stulecia", Kulesza odsunął od śledztwa Witkowskiego i

zabronił mu kontaktów z prasą. Ten stan trwa do dziś. Wydaje się, że nawet szefom IPN-

u nie zależy na wyjaśnieniu prawdy o zbrodni na kapelanie "Solidarności" i na

pociągnięciu do odpowiedzialności jej sprawców. Zamykanie ust wszystkim tym, którzy

mogą odsłonić choćby rąbka tajemnicy, trwa nieprzerwanie od 22 lat. Tajemnicze osoby,

które zza kulis sabotują wszelkie próby dotarcia do prawdy, ciągle tryumfują. Jak długo

jeszcze?

Leszek Szymowski

*Nazwisko zmienione na prośbę rodziny

6Anatomia mistyfikacji

Tajny rozkaz Kiszczaka

Treść grypsu Grzegorza Piotrowskiego do Adama Pietruszki z 12 marca 1990 r.

Tajny rozkaz Kiszczaka

Na początku lat 90. śledczy odnaleźli w archiwach MSW rozkaz gen. Kiszczaka z 3

listopada 1984 r. W jego najważniejszym fragmencie czytamy: "zdezynfekować bunkier

wojskowy i składnicę amunicji w Kazuniu. Do wykonania wybrać najbardziej

doświadczonych ludzi, najlepszy sprzęt". Był to jedyny w historii PRL-u rozkaz

dezynfekcji bunkra wojskowego. Zdumiewa tym bardziej, że wydał go minister spraw

wewnętrznych, podczas gdy budynki wojskowe były w gestii szefa MON. Powstała na tej

podstawie hipoteza, że ksiądz Popiełuszko był przetrzymywany i torturowany w bunkrze

w Kazuniu. Notatka zaginęła w tajemniczych okolicznościach; dziś IPN dysponuje tylko

jej kopią.

Anatomia mistyfikacji

23 – 30 X 1984 aresztowanie, a potem przesłuchania Piotrowskiego, Pękali i

Chmielewskiego. Trzej esbecy opisują szczegółowo przebieg zbrodni nakreślony przez

dygnitarzy MSW. W tym czasie bardzo często odwiedzają ich przedstawiciele MSW.

30 X 1984 r – Krzysztof Mańko po raz drugi wydobywa z Wisły zwłoki księdza

Popiełuszki. Kilka godzin później, dwaj szczecińscy płetwonurkowie, zastraszeni przez

SB, przyznają się, że to oni wydobyli ciało. Składają fałszywe zeznania. W zamian oficer

SB obiecuje, że nie będą wezwani na proces i więcej przesłuchiwani. Krzysztof Mańko

zrywa kontakty z rodziną i w panice wyjeżdża do Grecji.

1 XI 1984 – na podstawie fałszywych zeznań płetwonurków i trzech esbeków, prof. Maria

Byrdy sporządza protokół sekcji zwłok.

2 XI 1984 – Kiszczak obiecuje Pietruszce awans generalski w zamian za odegranie

trudnej roli w zbrodni. Pietruszka ma pójść do więzienia jako osoba kierująca zbrodnią.

XI 1984 – płk Zbigniew Pudysz naciska na prokuratorów włocławskich, aby nie drążyć

śledztwa i jak najszybciej skierować akt oskarżenia do sądu. Generał Kiszczak czuwa

nad wyborem adwokatów dla oskarżonych i nad doborem składu sędziowskiego.

715 I 1985 – Zbigniew Pudysz odwiedza w areszcie śledczym Pietruszkę i Piotrowskiego i

instruuje ich, co zeznawać. To jedyny przypadek, aby władze więzienne wyraziły

aresztowanemu zgodę na wizytę w innym areszcie.

XII 1984 – II 1985 – proces toruński transmitowany przez telewizję. Płk Pudysz

zastrasza, a potem instruuje przewodniczącego składu – sędziego Artura Kujawę – jak

ma wyglądać proces. Kujawa ulega i uchyla wszystkie pytania, które mogłyby podważyć

wersję oskarżonych.

7 II 1985 – wyrok sądowy potwierdza, że oskarżeni działali sami. Wszyscy otrzymują

wieloletnie wyroki.

Treść grypsu Grzegorza Piotrowskiego do Adama Pietruszki z 12 marca 1990 r.

Panie Adamie,

Powiadomiony o treści rozmowy naszych rodzin, przeprowadzonej z inicjatywy

Pańskiego syna w dniu 3 marca 1990 r., pragnę przekazać kilka myśli, mających w moim

zamiarze stanowić odpowiedź na nadany przez Pana sygnał (…)

Na podstawie relacji uzyskanej od mojej żony wnioskuję, że (1) zamierza Pan podjąć

działania na rzecz uchylenia (odsłonięcia) szczelnej dotychczas zasłony kryjącej

„sprawę”, co może pozwolić na ujawnienie jej faktycznego, obiektywnego, tła, przebiegu,

etc. (2) Wyraża Pan obawę, aby moja postawa nie została wykorzystana do

zdyskredytowania Pańskiego otwarcia. Wiąże Pan tę myśl z domniemaną ciągłością

mojego kontaktu z naszym byłym pracodawcą, co mogłoby skutkować współpracą w

znanych skądinąd działaniach o charakterze „D”, tym razem przeciwko Panu…

Od roku 1985 do jesieni 1989 odczuwałem – a dzięki pewnemu doświadczeniu mogę

nawet powiedzieć, że obserwowałem – bardzo intensywne zainteresowanie „Firmy” moją

osobą (…) Wiązały się z tym również kontakty bezpośrednie, różnorodne, od pana

Kiszczaka (jednorazowo w kwietniu 1985 roku) poprzez panów Pudysza, Karpacza i

innych, aż po panów Tamborskiego i Banacha z istniejącej wówczas w III Pawilonie

Aresztu agendy Biura Śledczego MSW (…) Celem tych spotkań było systematyczne

wyciszanie moich nastrojów poprzez bezwzględną grę na lojalność (…) Nie wdaję się tu

w zbędne, bo oczywiste dla Pana uzupełnienia na temat komu na tym zależało i

dlaczego. Dodam, że efektywność „wyciszania” to w znacznej mierze wynik mojej

naiwności w kwestii spodziewanego, prawnie uzasadnionego przedterminowego wyjścia

na wolność wspólnie ze mną tu przebywających Waldka i Leszka. Zaniechanie

kontaktów koresponduje – jak sądzę – z (…) niechęcią do ich podtrzymywania, ale

zwłaszcza wynika z sytuacji w jakiej znalazła się „Firma” od drugiej połowy 1989 roku

(…)

8Nie chciałbym zajmować żadnego stanowiska wobec Pańskiego zamiaru

zinterpretowanego w punkcie 1. To sprawa sumienia i jakiekolwiek uwagi z mojej strony

byłyby nie na miejscu (…) Bodaj w 1986 roku, po ochłonięciu nieco z doznań jesieni

1984 roku i przełomu 1984/1985, dwukrotnie: raz nieformalnym „kanałem” więziennym, a

następnie (dla upewnienia się) prosząc o uprzejme pośrednictwo Pańską żonę,

próbowałem skłonić Pana do realizacji dzisiejszych planów, deklarując swoją gotowość

dzielenia ryzyka.

Jeżeli dobrze zrozumiałem, nie zwraca się Pan o jakąś formę współdziałania, a jedynie o

to, by nie przeszkodzić. Składam zatem zapewnienie, że jeżeli kiedykolwiek ktoś

uprawniony zażąda lub ciekawy a kompetentny poprosi mnie o ustosunkowanie się do

Pańskiego „widzenia sprawy”, o ile nie wybiorę milczenia, to na pewno nie zaprzeczę

prawdzie jaką znam.

12 marzec 1990 roku Grzegorz Piotrowski

• Copyright © Redakcja Internetowa, Polskie Radio S.A. Wszelkie prawa zastrzeżone

Dodaj komentarz

Dodajesz komentarz anonimowo. Zaloguj się.

Dodajesz komentarz anonimowo. Aby komentować pod własnym pseudonimem włącz profil publiczny w ustawieniach.

Autor:
Treść:

Aby przesłać formularz, musisz mieć włączony w przeglądarce Javascript. Jeżeli nie masz, przepisz wspak tekst u52k2iiocj:

Wykop

Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Copyright – 1999-2012 INTERIA.PL , wszystkie prawa zastrzeżone.